
Głównym zamiarem projektu „Szkoła bez granic“ jest wykorzystanie nowoczesnych technologii, aby móc zatrzeć granice pomiędzy szkołami, które nawiązały pomiędzy sobą partnerstwo. Współpraca obejmuje również wymianę doświadczeń zarówno nauczycieli, jak i dzieci. Daje to możliwość porównania pracy i lepszego poznania szerszej społeczności. Dzięki wykorzystaniu połączeń audio-wideo stwarza możliwość budowania międzynarodowej szkoły, w której realizuje się wspólny program.
W trakcie realizacji projektu udało nam się wykonać zadania wynikające z podstawy programowej nauczania zintegrowanego. Zauważyliśmy, że mamy wspólne treści programowe, które możemy razem wykonywać. Udało nam się w ramach kolejnych zadań realizować tematykę z zakresu edukacji polonistycznej, plastycznej, technicznej, muzycznej, informatycznej i środowiskowej.
Z partnerami omawialiśmy zawsze dokładnie wszystkie kroki naszych zadań i byliśmy w stałym kontakcie, żeby podczas wideokonferencji wszystko przebiegało perfekcyjnie. Ze spotkań przygotowywaliśmy materiały, które umieszczaliśmy na stronie internetowej.
Dla dzieci było to nowe doświadczenie. W czasie burzy mózgów zawsze przychodziły im ciekawe pomysły, które chciały zaprezentować swoim kolegom. I właśnie te inne lekcje pomogły im w przełamaniu bariery językowej i dały wiarę w możliwość realizacji marzeń. Najbardziej podobał się im projekt o znanych osobistościach, gdzie kreowały same innych sławnych ludzi.
W czasie realizacji projektu korzystaliśmy z narzędzi ICT.
Ważnym elementem było też włączenie do pracy nad projektem rodziców, którzy chętnie nieśli pomoc w wykonywaniu poszczególnych zadań. Dzięki temu umacniała się więź pomiędzy nauczycielem a uczniem i rodzicem.
W naszym projekcie najważniejszą rzeczą jest to, że mogliśmy stworzyć wspólną społeczność, pokonując bariery językowe. Współpraca daje nam możliwość prezentowania swoich działań i dzielenie się doświadczeniami. Dzięki kontaktowi audio-wideo zbudowaliśmy międzynarodową klasę, w której panuje przyjacielska atmosfera budząca ciągle motywację do dalszego działania. Dzieci przychodzą chętniej do szkoły, gdyż dzieje się w niej coś ciekawego, innego, nieszablonowego i działającego jak magnez, a przecież o taką szkołę nam chodzi.
Główną innowacją tego projektu były wideokonferencje, dzięki którym mogliśmy stworzyć międzynarodową wirtualną klasę. Komunikowaliśmy się w trzech językach, prezentując rezultaty swojej pracy nowym kolegom i koleżankom. W czasie przygotowań do kolejnych spotkań dzieciom towarzyszyła radość i entuzjazm. wideokonferencje dały dzieciom możliwość poznania swoich kolegów i osłuchania się z ich językiem bez opuszczania własnej klasy.
Marzena Kaszyńska, nauczyciel