Ponieważ środki społecznego przekazu odgrywają coraz większą rolę, zarówno w życiu społecznym jak i indywidualnym, edukacja medialna, czyli wychowywanie uczniów do właściwego odbioru i wykorzystania mediów, staje się integralnym elementem kształcenia na każdym etapie nauczania. Podstawowym założeniem projektu „Lekcje w kinie” jest wprowadzanie wiedzy poprzez innowacyjny sposób jej przekazywania – najpierw bezpośrednie poznawanie filmów w sali kinowej, a następnie podczas lekcji w szkole, bazując na bezpośrednich doświadczeniach, poszerzanie wiedzy i umiejętności czytania filmu rozumianego jako tekst kultury.

Wykorzystując zdobycze współczesnej techniki autorzy oferują edukację filmową atrakcyjną dla dzisiejszych młodych widzów – multimedialną lekcję, w czasie której podstawy wiedzy o filmie, skorelowane z wiekiem i etapem edukacji, są uczniom przedstawiane na „żywej materii”, czyli na kadrach i fragmentach pochodzących ze znanych filmów, reklam telewizyjnych, krótkich form filmowych czy teledysków.

W stosunku do formuły wykładu o filmie czy prelekcji wprowadzającej znanej z dyskusyjnych klubów filmowych DKF-ów lub tradycyjnej edukacji filmowej, program „Lekcje w kinie” chwalony jest przez widzów za innowacje w sposobie realizacji. Od strony realizacyjnej „Lekcje w kinie” to multimedialna ilustrowana prezentacja, składająca się z dużej ilości elementów interaktywnych, charakteryzująca się dużym dynamizmem prowadzenia, różnorodnością wykorzystywanych materiałów audiowizualnych i dużą ilością interakcji, które skutecznie angażują intelektualnie młodego odbiorcę.

Innowacyjność programu „Lekcje w kinie” przejawia się też w podstawowym dla programu założeniu, iż realizacja nowoczesnej edukacji medialnej polega na włączaniu w edukację przedmiotową i międzyprzedmiotową oglądania i interpretowania dzieł sztuki filmowej, jako odpowiedź na wizualny charakter współczesnej kultury. Międzyludzka komunikacja została zdominowana audiowizualizacją, kultura ekranu zdaje się zwyciężać kulturę słowa. W domach gości telewizja przyciągająca głównie swą ofertą filmową. Kultura obrazka jest obecna w Internecie, muzyce, telefonii komórkowej . Otaczają nas (mini)filmy, reklamy, bilbordy. Gry już nie tylko służą do grania w tradycyjnym rozumieniu, lecz dają możliwości aktywnego, twórczego współtworzenia akcji. Dostępność sprzętu operatorskiego (np. telefonu komórkowego) może uczynić ich właścicieli twórcami tekstów kultury.

Upowszechnianie środków masowego przekazu przeobraża współczesną kulturę, tworzy nowe warunki komunikacji, nową społeczną przestrzeń jej funkcjonowania, kształtuje nowego odbiorcę. Natomiast kształcenie w szkole tkwi w głównej mierze w tradycji kultury literackiej, w werbalnym modelu humanistycznym z książką i słowem pisanym jako kluczowym medium, chociaż „Podstawa programowa” kieruje uwagę nauczycieli ku potrzebie edukacji medialnej.

Określenia edukacja medialna, edukacja kulturowa czy edukacja filmowa poszerzają zakres działań dydaktyczno-wychowawczych o konieczność porządkowania nabywanej przez uczniów wiedzy kulturowej i kwalifikowania kształconych umiejętności do zasobu sprawności edukacyjnych. Ta refleksja stała się źródłem nowoczesnego spojrzenia na edukację, które leży u podstaw programu „Lekcji w kinie”. Przejawia się ono we wzbogacaniu edukacji o teksty kultury spoza kanonu szkolnego, właśnie z kultury medialnej. Jest to istotny element przygotowania młodego człowieka do świadomego i selektywnego uczestniczenia w kulturze.

Tak rozumiana edukacja filmowa staje się częścią procesu przygotowania ucznia do odbioru kultury w ogóle. Innowacyjność podejścia przejawia się tu w godzeniu dwóch celów: kształcenia stricte filmowego oraz kształcenia umiejętności widzenia i rozumienia sztuk audiowizualnych w kontekście innych zjawisk kultury.